Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

Ο Valentin Felixovich Voino-Jasenetsky, Άγιος Λουκάς, γεννήθηκε στο Kerch της Κριμαίας το 1877. Ήταν το τρίτο από τα πέντε παιδιά μιας οικογένειας πολωνικής καταγωγής. Η οικογένειά του μετακόμισε στο Κίεβο όταν ήταν παιδί. Εκεί, ο νεαρός Βαλεντίν έδειξε ταλέντο στη ζωγραφική. Αργότερα αποφάσισε να σπουδάσει ιατρική. Ήθελε να βοηθήσει τους ανθρώπους που υπέφεραν. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κιέβου το 1903, λίγο πριν από τον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο. Ως αγροτικός γιατρός, ειδικεύτηκε στη χειρουργική. Αντιμετώπισε πολλά σοβαρά περιστατικά σε απομακρυσμένες περιοχές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Voino-Jasenetsky εργάστηκε ως χειρουργός σε στρατιωτικά νοσοκομεία. Το έργο του με τις λοιμώξεις και τα τραύματα τον οδήγησε σε σημαντικές καινοτομίες στην πυώδη χειρουργική και την περιφερειακή αναισθησία. Δημοσίευσε το έργο του “Essays on purulent surgery” το 1934. Το κείμενο αυτό παραμένει θεμελιώδες στον τομέα αυτό. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η αφοσίωσή του στον άνθρωπο και η βαθιά του πίστη τον οδήγησαν στην ιεροσύνη. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1921 και στη συνέχεια πρεσβύτερος.
Η θρησκευτική του δραστηριότητα τον έφερε σε σύγκρουση με το σοβιετικό καθεστώς. Δεν εγκατέλειψε τις χριστιανικές του πεποιθήσεις. Το 1923 χειροτονήθηκε κρυφά επίσκοπος στην Τασκένδη και πήρε το όνομα Λουκάς. Ακολούθησαν πολλές συλλήψεις και εξορίες σε διάφορα μέρη της Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της Σιβηρίας και της περιοχής του Αρχάγγελσκ. Ακόμη και στις δύσκολες συνθήκες της εξορίας, συνέχισε να ασκεί την ιατρική. Παρείχε ανακούφιση σε χιλιάδες πάσχοντες, συχνά χωρίς τα απαραίτητα μέσα. Το σοβιετικό καθεστώς αναγνώρισε την επιστημονική του προσφορά. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση του παρείχε επιστημονική υποστήριξη για την ιατρική του επιστήμη. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, προσέφερε εθελοντικά τις γνώσεις του. Εργάστηκε ως χειρουργός σε νοσοκομεία για τους τραυματίες του πολέμου.
Το 1946, μετά την ανάκλησή του από την εξορία, ο Λουκάς διορίστηκε Αρχιεπίσκοπος Συμφερούπολης και Κριμαίας. Την ίδια χρονιά, έλαβε το βραβείο Στάλιν για το ιατρικό του έργο. Ήταν μια σπάνια αναγνώριση για έναν κληρικό υπό το αθεϊστικό καθεστώς. Παρέμεινε πιστός στην Εκκλησία και στο ποιμαντικό του έργο. Υπερασπίστηκε την πίστη μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέθανε το 1961 στη Συμφερούπολη. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο το 1996, τιμώντας την ιατρική του προσφορά και την πνευματική του αντοχή.

Πολλοί πιστοί αποδίδουν στον Άγιο Λουκά θεραπείες ασθενειών. Αναφέρουν ιδιαίτερα σοβαρές λοιμώξεις και παθήσεις που απαιτούσαν χειρουργική επέμβαση. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου, είτε μέσω των προσευχών του όσο ήταν ζωντανός, είτε μετά το θάνατό του μέσω επίκλησης του ονόματός του ή επαφής με τα λείψανά του, οι άνθρωποι βρήκαν θεραπεία. Η φήμη του ως “θαυματουργού χειρουργού” είναι ισχυρή. Υπάρχουν μαρτυρίες για θεραπείες σε περιπτώσεις όπου η ιατρική επιστήμη δεν μπόρεσε να βρει λύση. Πιστεύεται επίσης ότι παρείχε πνευματική καθοδήγηση και παρηγοριά σε όσους υπέφεραν από διώξεις, με βάση τη δική του εμπειρία.

Η μνήμη του Αγίου Λουκά τιμάται κάθε χρόνο στις 29 Μαΐου (σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο) ή στις 11 Ιουνίου (σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο). Στη Συμφερούπολη, στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδας, φυλάσσονται τα ιερά λείψανά του. Πολλοί πιστοί συρρέουν εκεί για προσκύνημα. Συχνά διοργανώνονται λιτανείες με τα λείψανά του, ιδίως σε περιόδους ασθενειών ή κρίσεων. Οι πιστοί ακολουθούν ψάλλοντας και προσευχόμενοι. Σε πολλά νοσοκομεία και κλινικές, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες ορθόδοξες χώρες, υπάρχει η εικόνα του. Οι ασθενείς και οι χειρουργοί συχνά ζητούν τη βοήθειά του πριν από μια επέμβαση. Αποσπάσματα από τα ιατρικά και θεολογικά του έργα διαβάζονται επίσης σε θρησκευτικές εκδηλώσεις. Αυτό τονίζει τη διπλή του ιδιότητα ως επιστήμονα και πνευματιστή.